کم کم دارم درک میکنم چرا استاد ط که پروفسوره و چپ و راست خارج سمینار میذاره معتاده.یا چرا اونروز اون دخترا داشتن از اون پسره قرص رتالین میگرفتن.یا چرا مثلا پسر هم کلاسی سال بالایی سیگار میکشه.یا چرا همیشه حدودای ۴ و ۵ صبح بوی قهوه و کافی و اینا ادمو خفه میکنه.یا چرا مثلا ترم بالاییا همشون بسته های ۱۵ تایی رد بول و هایپ از بوفه میخرن و بوفه همیشه هایپ تموم کرده.یا چرا اون پسره وسط زمستون با تی شرت اومده بود امتحان بده و داشت یخ میزد ولی نمی پوشید میگفت اگه گرم بشم ایستاده خوابم میبره ۴۸ ساعته نخوابیدم.یا چرا دو هفته پیش یکی از دخترای خوابگاه به خاطر مصرف زیاد مواد کافئین دار سکته ناقص زده بود... تعداد ساعات خواب در ۹۶ ساعت(چهار روز) رو گذشته جمعا ۱۱ ساعت تازه یعنی الان مثلا علوم پایس که خوبه و وقت ازاده و خواب کافی.به مراحل کشیک و بی خوابی نرسیدیم... میانترم خر است

دارم به انصراف فک میکنم میدونم فقط "فکر" میکنم و جرئتشو ندارم. فحش هاییم نثار مملکت دارا میکنم که انقد اوضاع مهندسیارو داغون کردن که من باید اینقد عذاب بکشم. واقعا دارم عذاب میکشم عذاب خستگی بی خوابی و در نهایت بی نتیجه موندن همه تلاشا جور در میاد یک دانشجوی پزشکی اناتومیش ضعیف باشه؟ خسته شدم واقعا ادم این رشته نیستم و تواناییام هیچ سازگاری با این رشته نداره... تو تنگنا گیر کردم نمیدونم چیکار کنم... برم انصراف بدم؟خودمو بدبخت کنم؟انصراف بدم چیکار کنم! انصراف ندم همینطوری با این نمره های معمولی پیش برم بشم یه پزشک معمولی که هیچکس روش حساب نمیکنه؟ابرو خودمو ببرم؟ نمیخوام یه عمر انرژی بذارم و وقت صرف کنم و جوونیمو پاش برم و اخرم به هیچی نرسم؟ یا برم انصراف بدم بعد بفهمم یه فرصت خوبو از دست دادم؟